Idatziko bagenu zer idatziko genukeen jakiten saiatzea, horixe da idaztea —gerora baino ez dugu jakiten, ordea—; lehenago, berriz, geure buruari egiten ahal diogun galderarik arriskutsuena da. Baina baita ohikoena ere.
Marguerite Duras, Écrire (1993).
Mexikoko Pueblan, XVII. mendeko ostatuan, Lavaderos izeneko gela (bertan zegok garbitoki zaharra, hiru harraska eta guzti). Eta gelaren antzeko, hotel osoa, antigoaleko trastez mukuru, gehitxo aukeran. Lasaitasun pixka baten bila iritsi hintzen hona, bost bat gau bertan emateko asmotan; eta lasaitasuna bai, baina ea ez haizen bertan lizuntzen!
Dotore bista! Unibertso osoa ikusteko aukera huen, ondo begiratuz gero.
Arrazoi duk, bista perfektua, zero akats: zeru urdina, hodeitxo batzuk… ezin kexatu.
Eskerrik asko iruzkinagatik, Patxi, azken boladan spama besterik ez zuan iristen iruzkin gisa.
Xabier.
Utzi erantzuna